Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, οι μαθητές του Γ2 εκφράζονται μέσα από δικούς τους ή ‘’δανεικούς’’ στίχους.
Τα δρομολόγια της ζωής
Σε τούτη την ανηφοριά
πορεία ποιος χαράζει
ποιος ουρανός μας κυβερνά,
τους κύκλους ποιος αλλάζει
Τα δρομολόγια της ζωής,
ποιος να τα κανονίζει
και για το πόνο της ψυχής
ποιος να αποφασίζει.
Δημήτρης Αρβανίτης
Κατερίνα Πασπάλα : προβληματισμοί των ανθρώπων.
Άνοιξη λιώνουν τα χιόνια Και γυρνούν τα χελιδόνια. Δέντρα, κάμποι πρασινίζουν Και τα λουλούδια ανθίζουν.
Ανώνυμος
Θράσος Μπούζας : χαρά και αισιοδοξία.
Μουσική
Μμμ, αναρωτιέμαι πού έχας τον δρόμο μου,
Περιμένω την κλήση σου όλη μέρα.
Πες μου είσαι στη γωνία μου τώρα,
Αν πέσω χαμηλά θα γείρω σε σένα να κλάψω.
Όλοι έχουμε πολλά να πούμε ψέματα,
Η αλήθεια μου είναι υπερβολικά πολύπλοκη για να κρυφτώ τώρα..
Μπορώ να ανοιχτώ; Είναι ασφαλές ή όχι;
Φοβάμαι λίγο, με νιώθεις ή όχι;
Πίστεψέ με λίγο, θα πάρω τον χρόνο μου.
Δεν υπάρχει σωτήρας αυτή τη φορά.
Ελπίζω να μην είναι αργά, να τακτοποιήσω τους δαίμονές μου.
Ξέρω σε έχω κάνει να περιμένεις, αλλά πόσο μπορείς να αντέξεις;
Ελπίζω να βλέπεις το καλό μέσα μου, ελπίζω να
Μπορείς να το νιώσεις, μα αν γίνει μείνε κοντά μου.
Έχω πράγματα που μετανιώνω, αλλά το παρελθόν μου
Δεν θα με κρατήσει απ΄τα καλύτερά μου.
Μικρά λάθη φαίνονταν σαν ζωή ή θάνατος.
Θέλω να δω την οικογένεια πιο δυνατή,
θέλω να δω τα χρήματα μακρύτερα.
Ξέρω ότι θα πέθαινα για σένα , γίνομαι συναισθηματικός
Για τη ζωή, οι χαμένοι με κρατούν ξύπνιο το βράδυ.
Ο κόσμος μου θυμίζει τους κινδύνους του.
Ακόμη τα ρισκάρω όλα για έναν ξένο.
Αν σου έλεγα ποιος είμαι, θα το χρησιμοποιούσες
εναντίον μου; Σωστό ή λάθος, καμιά πέτρα
μόνο αγάπη να θίξεις;
Die Hard και Κέντρικ Λαμάρ
Γιώργος Μελίστας : αγάπη για τη μουσική, Την αλήθεια και το συναίσθημα που πολλές φορές πονάει, όμως σε κάνει να νιώθεις κάτι δυνατό.
Ο ήλιος ανατέλλει από τ′ ανατολικά
Καλή τύχη στα παιδιά που γεννάνε παιδιά
Σωτήριο έτος 2-0-1-7
Συλλυπητήρια και περαστικά
Τους υποσχόμαστε όλοι μέρες ωραίες
Ηλιοβασιλέματα πάν′ απ' τις κεραίες
Δε θα τελειώσει άμα δεν πούμε γεια
Καλή τύχη στα παιδιά που γεννάνε παιδιά.
Λεξ
Λεωνίδας Σφήκας : μιλάει στη νέα γενιά και της δίνει δύναμη και θάρρος να συνεχίσει να ζει σ΄αυτές τις δύσκολες συνθήκες.
Όμορφη ζωή
Βγες, τραγούδα τη ζωή
Πες θα 'ρθει ξανά πρωί
Δες τον ήλιο μ' άλλα μάτια
Με ενός παιδιού χαρά
Γιατί κι εσύ παιδί ήσουν μια φορά
Μα, ίσως δεν πιστεύεις πια
Κι αν σου λέω η ζωή
Πως είναι απέραντη ομορφιά
Δες είμαι δίπλα σου εγώ
Το σκοτάδι θα τελειώσει
Θα περάσει η συννεφιά.
Λίνα Νικολακοπούλου
Φωτεινή Πουρνάρα : ελπίδα ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Γαλήνη . Επίσης σε προτρέπει να δεις τη ζωή με άλλα μάτια, με θετικότητα και να μη στενοχωριέσαι καθώς θα υπάρχει πάντα κάποιος για να σε στηρίξει και να τον στηρίξεις και σύ.
Το τρένο
Όταν θα 'ρθεις να με ξεθάψεις απ' τις στάχτες
και διώξεις από πάνω μου όλη τη σκουριά
και ξαναβάλεις τις ρόδες μου σε ράγες
και εγώ αρχίσω να κυλάω ξανά
Τότε οι λύπες θα με ψάχνουν
κι άνεργες θα θρηνούν
θα πέφτουν μανιασμένες οι βροχές
και θα ρωτούν
Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε
τα αλλά τρένα να περνούν
Τρύπες
Αλέξης Μαξιανίδης
Δρόμος
Ο πειρασμός
–αυτό που όλοι θέλουν
να γευτούν ή ν’ αποφύγουν.
Ο πειρασμός:
–για κάποιους το ένα,
για κάποιους το άλλο.
Όταν το θέλησα, αντιστάθηκα•
μα, σ’ έναν πειρασμό, ποτέ:
εκείνον της προέλασης,
του ανοιχτού του δρόμου.
Παναγιώτης Γ. Κριμπάς
Νίκος Τσουκαλάς
Ύποπτα βλέμματα
και έτσι όπως κάθομαι στο παγκάκι της γλύκας σου
δίκαια ο καθένας παίρνει ένα κομμάτι πίτας.
Ανοιγόσουν, ορκιζόσουν πως δε θα ξαναγίνει,
μα η κατάληξη στο θέμα σου είχε πολλά να πει.
Και το θέμα σαν κέρμα, σαν σκύλος στην αρένα
που υπερασπίζεται το τοπίο του με αίμα κάθε πταίσμα.
Dak
Δανιήλ Φουσέκας
Ονειροπαρμένος
Πάθημα
Το κάθε λάθος μάθημα
Που κάθε παραστράτημα
Είχε μια τιμή
Πάθημα
Και μάθημα το μάθημα
Ψήλωνα σ' ανάστημα
Πέταγα στη γη
Γιάννης Δόξας
Δέσποινα Μπαλκούρα: Μαθήματα ζωής . Πράγματι μετά από κάθε πάθημα έρχεται το μάθημα.
Ώρες μικρές
Με αναμνήσεις σιγοκαίγομαι
Και λιώνω σαν κερί
Κι αφού Θεός που συγχωρεί
Εγώ δε λέγομαι
Να καίγεσαι, όπως καίγομαι
Το ξέρω πως
Το μπλε στα μάτια μου δεν είναι ακρογιάλι
Λάμπω σαν φως
Μα το σκοτάδι στο σημάδι έχω βάλει
Αν με δεις, να θυμηθείς
Ότι με κατοίκησες κι ότι με νίκησες
Δίχτυ πως μ' έπιασε ο καημός απόψε πάλι
Σαμπάνης Γιώργος/Γιαννατσούλια Ελένη
Παναγιώτα Παπανακλή: αναμνήσεις από το καλοκαίρι.
Εξαιτίας σου το σπίτι έχει θέα στο κενό
Ξημερώνει κι άλλη τρίτη από εκείνες που μισώ
Εξαιτίας σου δε βγαίνω και δε μπαίνει εδώ κανείς
Κι αν ακόμα ανασαίνω είναι μήπως και φανείς
Αν θα πιω και αν θα σκίσω τη φωτογραφία σου
Το τσιγάρο αν ξανά αρχίσω όλα εξαιτίας σου
Αν θα πιω κι αν υπερβάλλω για την απουσία σου
Κι αν απόψε δεν την βγάλω θα 'ναι εξαιτίας σου
Υποφέρω εξαιτίας σου με θυμώνει η προδοσία σου
Δε κοιμάμαι εξαιτίας σου με πληγώνει η αδιαφορία σου
Μου 'χουν λείψει τα αστεία σου στο κρεβάτι η παρουσία σου
Ο θυμός σου η ηρεμία σου όλα μαύρα εξαιτίας σου
Καπίρης Πάνος/Γιαννατσούλια Ελένη
Άγγελος Παλιούρας
Σου γράφω πάλι
Σου γράφω πάλι
Σου γράφω πάλι, για μια ακόμα φορά
Σου γράφω πάλι, από ανάγκη!
Σου γράφω γιατί η ζωή τη στιγμή αυτή αρχίζει ν΄αλλάζει
Σου γράφω πάλι, ξανά και ξανά, για να σου δείξω πώς είναι η ζωή στον Άδη
Σου γράφω πάλι για να σου πω ότι η καρδιά μου είναι σαν τις εποχές του χρόνου,
διαφορετική κάθε φορά.
Αλλά, ακόμα κι αν σου γράφω πάνω σ΄ένα λευκό χαρτί
εσύ δεν θ΄απαντήσεις…
συνεχίζεις να μπλέκεσαι στα χέρια του Μορφέα,
τον αφήνεις να σε οδηγήσει σε άλλους κόσμους,
να σου ψιθυρίσει πράγματα
που την ψυχή σου λυπητερά γαληνεύουν για λίγο.
Σου γράφω πάλι, δυστυχώς αυτή τη φορά
γιατί η ανθρωπιά μου έχει ρουφηχτεί σαν αίμα.
Σου γράφω πάλι, και στο υπόσχομαι,
Δε θα ξαναγράψω πάλι σε χαρτί,
Μόνο στον αιώνιο ύπνο μου,
που μόνο λευκά αισθήματα
θα έχω από δω και πέρα!
Κωνσταντίνα Σωτηροπούλου ( δική της δημιουργία)
Μέσα σε μακρινούς κόσμους, οι ψυχές μας συναντιούνται
Πέρα από το πέπλο του χώρου και του χρόνου
Σε φευγαλέες λέξεις μπερδευόμαστε
Ένας δεσμός αόρατος , αλλά αληθινός.
Λ.Μ ( δική του δημιουργία)